تنها ترین تنها........

برای تو می نویسم که بودنت بها ر و نبودنت خزانی سرد است ، تویی که

تصور حضورت صفحه بی رنگ کاغذم را رنگ سرخ عشق می زند .

در کویر قلبم از تو برای تو می نویسم ، ای کاش در طلوع چشمان تو زندگی

می کردم تا مثل باران هر صبح برایت شعر می سرودم  ، آنگاه زمان را در

گوشه ای جا گذاشته و به شوق تو اشک می شدم وبر صورت مه گرفته ات

 می لغزیدم  . ای کاش یاد بودم و همه عمر را در عبور می گذراندم تا شاید

 جاده ای دور هنوز عطر وجودت را وقتی از آن می گذ شتی در خود داشته

 باشد که مرهمی شود برای تاولهای سر گردانیم

شاید اشتباهه اما عاشقا دروغ می گن

آدمای مهربون و با وفا دروغ می گن

اونا که می گن که تا همیشه دیونتونن

بذار بی پرده بگم که به شما دروغ می گن

اونا که می آن به این بهونه ها که اومدن

از توی شهر قشنگ قصه ها دروغ می گن

اونا که فدات بشم تکیه کلامشون شده

به تموم آسمونا به خدا دروغ می گن

اونا که با قسم و آیه می خوان بهت بگن

تا قیامت نمی شن ازت جدا دروغ می گن

بوی نمناکی باران از سراپرده آسمان هدیه ایست برای نفس کشیدن زمین...

دوباره حس خدا...

                  صدای باران...

سبز شو...

برای هزارو اندمین بار نگاهت را به نگاهش گره بزن

                                        لحظه ی بارش باران لحظه ی برآوردن حاجات!!!...

قهقه ی کودکانه ی رعد صدای باترانه ی بارارن باز مرا بی ترانه به اعماق دشت خلوت خیال میبرد و من

 انگار مثل عطر خاک نم باران خورده در فضا پخش میشوم گویی نیستم اما همه جا...

انتظار سبز شدن نیز ثانیه ها را طراوتی دیگر میبخشد و حتی لبخند های مبهم من به زندگی شیرینی

گسی است بر دل نارنجی لحظه های زندگیم...

              آه چه میگویم انگار قدم های

                                  باران هر آینه تند تر میشود و

                   مرا بیشتر به اوج طراوت میبرد میخواهم نفس بکشم...

قلب دختر از عشق بود،پاهایش از استواری و دستهایش از دعا.اما شیطان از عشق و استواری و دعا متنفر بود.پس کیسه ی شرارتش را گشود و محکم ترین ریسمانش را به در کشید.ریسمان نا امیدی را. ناامیدی را دور دختر پیچید،دور قلب و  استواری و دعاهایش.ناامیدی پیله ای شد و دختر،کرم کوچک ناتوانی.

خدا فرشته های امید را فرستاد،تا کلاف ناامیدی را باز کنند،اما دختر به فرشته ها کمک نمی کرد.دختر پیله ی گره در گره اش را چسبیده بود و می گفت:«نه باز نمیشود.هیچ وقت باز نمیشود.»

شیطان میخندید و دور کلاف ناامیدی میچرخید.شیطان بود که میگفت:«نه باز نمی شود،هیچ وقت باز نمی شود.»

خدا پروانه ای را فرستاد،تا پیامی را به دختر برساند.

پروانه بر شانه های رنجور دختر نشست و دختر به یاد آورد که این پروانه نیز زمانی کرم کوچکی بود گرفتار پیله ای.اما اگر کرمی میتواند از پیله اش به در آید پس انسان نیز میتواند.

خدا گفت:«نخستین گره را تو باز کن تا فرشته ها گره های دیگر را.»

دختر نخستین گره را باز کرد...

و دیری نگذشت که که دیگر نه گره ای بود و نه پیله ونه کلافی.

هنگامی که دختر از پیله ی نا امیدی به در آمد،شیطان مدتها بود که گریخته بود.

                                                                        -از کتاب :بالهایت را کجا جا گذاشتی»

نه باورم نمی شه که تو منو از یاد ببری 

                                                                                                                                                                       تولدم شد بی وفا از تو نیومد خبری       چشمهای من خشک شد به در حالا کی بی وفاتر .............

می تواند

خشکی باشد و فریاد عطش

سکوت گندم

می تواند

گرسنگی باشد و غریو  پیروزمندانه قحط :

همچنان که سکوت آفتاب ظلمات است

اما سکوت آدمی فقدان جهان و خداست :

غریو را

تصویر کن

مطمئن باش برو

ضربه ات کاری بود دل من سخت شکست

و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی

به من و عشقی پاک

که پر از یاد تو بود

و به این قلب یتیم

که خیالم می گفت تا ابد مال تو بود

تو برو تا راحت تر

تکه های دل خود را آرام سر هم بند زنم...

دوستان از این زمانه خسته ام                   چون دلم را بر دروغی بسته ام

قلب من را او به یغما برده است                در نبودش خاطرم آزرده است

بی وفایی را به من آموخته                      درد و نفرت را به قلبم دوخته

او وجودم را به نابودی کشاند                  جز بدی هایش برای من نماند

من دگر او را نمی خواهم خدا                  او دلش بد بود و از خوبی جدا

و میتراشد.

اين دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که اين

سعی می کنند آنرا با لبخند شکاک و تمسخر آميز تلقی بکنند -زیرا بشر

که تاثیر این گونه دارو ها موقت است و بجا ی تسکین پس از مدتی بر شدت درد

میافزاید.